De strijd tussen het Westen en de islam in Herodotisch perspectief.

Met belangstelling las ik destijds Abdalliʼs bijdrage aan Oudemansʼ website betreffende de zgn. ʻstrijd tussen het Westen en de islamʼ. Ik heb daar destijds, zoals bekend, ook het e.e.a. over gezegd. Met dezelfde belangstelling las ik de volgende twee bijdragen in dit verband van resp. Rado Vleugel en wederom Aziz Abdalli.

Lees verder: herodotisch-perspectief

Dit artikel is met toestemming van de auteur geplaatst.

In zijn artikel dat in de vorige Thauma verscheen, legde Rado Vleugel zich toe op een gewaagde onderneming. Deze is niet minder dan een krachtmeting tussen twee grootheden, waarvan het maar de vraag is of zij zich überhaupt wel laten onderwerpen aan een maat, laat staan een gemeenschappelijke maat. Deze grootheden zijn ‘de westerse cultuur’ en ‘de islam’. De hoofdgedachte van deze voorlopige reactie is dat deze twee ‘culturen’ zo wezenlijk van elkaar verschillen dat zij zich niet zo gemakkelijk laten vergelijken. Toch zullen wij ook een voorspelling wagen!

Lees verder: reactie-op-de-krachtmeting-tussen-de-westerse-cultuur-en-de-islam1

Dit artikel is eerder verschenen in Thauma en is met toestemming van de auteur geplaatst.

…Oudemans noemt de mechanisch-mathematische reductie een ‘universeel zuur’ . Ik zeg dat het ene metafysische bolwerk zuurbestendiger is dan het andere. Het christendom was opgebouwd uit poreuze kalkhoudende stenen, en kon door dit zuur eenvoudig en snel uitgehold worden. De islam is opgebouwd uit het harde, meer zuurbestendige graniet. Het ongenadige zuur strijdt nog steeds tegen de zich hevig verzettende islam. …

Lees verder: De krachtmeting tussen de westerse cultuur en de islam (pdf)

Dit artikel is eerder verschenen in Thauma en is met toestemming van de auteur geplaatst.

In einer stillen Juninacht spazierte ich durch einen Stadtpark in Amsterdam. Der Mond stand hoch am dunkelblauen Himmel und erhellte den schlafenden Park. Nicht weit von mir erhob sich eine Stimme aus der nächtlichen Stille. Neugierig spähte ich durch das Gebüsch.

Da saßen zwei Gestalten auf einer Bank. Die eine war ein ganz normaler Mann: um die fünfzig Jahre alt, Glatze, beige Hosen.

Die andere Gestalt sah merkwürdig, pergamenten aus. Ihre Haut war eingetrocknet und schimmerte zugleich silbern im Mondlicht. Sie schien dem Irdischen ebenso wenig anzugehören wie der Mond, der sie beleuchtete.

Der Fünfziger, ich nenne ihn X, begann das Gespräch.

zwiegesprach-im-mondlicht1

Nieuwsbrief 16: invasion-of-the-mind-snatchers